19-09-09
Zoals afgesproken zijn alle deelnemers aangekomen op de camping en hebben we om 16 uur een uitgebreide briefing
Nog maar een paar uurtjes en dan worden we verwacht bij Pater Ramaekers in Auch.
Pater Rameakers heeft er voor gezorgd dat iedere deelnemer aan Auch-Compostelle zijn Credencial krijgt of te wel het Pelgrimspaspoort.
Hij woont en werkt alweer heel lang in Frankrijk, is hier in 1956 naar toe gekomen en heeft de eerste tien jaar gewerkt en theologie gestudeerd in Plaisance du Gers. Toen is hij voor 20 jaar uitgezonden naar Madagaskar en is nu alweer tien jaar terug in de Gers waar hij Pastoor was in Pavie. Ondertussen is hij met pensioen maar doet nog veel invallen, is nog steeds actief en woont in Auch.
Wij kennen hem al weer een aantal jaren want hij komt jaarlijks bij ons op de camping als zijn zus en zwager hem een bezoek komen brengen en bij ons op de camping verblijven, zodoende hebben wij hem dan ook aangesproken en van ons avontuur Auch-Compostelle vertelt. Wij hebben hem toen tevens de vraag gesteld of hij eventueel voor ons het “Pelgrimspaspoort” zou willen verzorgen. Hij vond het meteen prima en kwam half augustus al bij ons op de camping met alle paspoorten, wij hebben toen afgesproken dat we allemaal tegelijk naar de pastorie in Auch zouden komen en daar allemaal persoonlijk het paspoort uit zijn handen zouden krijgen. Vandaag is het dan zover en reden we met bijna veertig auto’s richting Auch, alle nog aanwezige campinggasten, buren, vrienden en kennissen kwamen allemaal mee en we reden in een lange optocht richting Auch.
In Auch aangekomen werden we al opgewacht door Pater Rameakers en met zijn allen pasten we maar net in de vergaderzaal. Onze pater gaf aan ieder nog een boodschap mee, legde de geschiedenis van St Jacques de Compostelle uit en vertelde dat we de tocht moesten accepteren zoals het kwam en ons moesten gedragen als echte pelgrims. Tijdens het ondertekenen van de paspoorten hebben we allemaal op de goede afloop getoast met een glas champagne (Eloise), de burgermeester van Roquelaure welke ook aanwezig was wenste ons tevens succes en dees nog een woordje. Pater Ramaekers sloot de bijeenkomst af met een gebed waarin hij vroeg om kracht, gezondheid, moed en een veilige terugkomst, alles bij elkaar toch een indrukwekkend gebeuren wat iedereen tot nadenken zette.
Natuurlijk was de avond nog lang niet afgelopen en zijn alle deelnemers, familie, de burgemeester en de pater naar de camping teruggekeerd en daar gezamenlijk genoten van een heerlijke maaltijd. Het is echter niet laat geworden want de volgende dag moesten we om zeven uur al uit de veren voor de eerste dag fietsen.";titreDescript[2] = "Dag 1: Talouch >> Auch >> Marciac";contenuDescript[2] = "20-09-2009
Vandaag was de grote dag: de dag van vertrek! Na maanden van voorbereiding mochten we dan ein-de-lijk op de fiets stappen. De weergoden waren ons niet echt gunstig gestemd en de voorspellingen waren twee dagen regen. Maar goed, om 8h15 zaten alle tassen in de huurbus en na een hele fotorapportage reden we niet veel later weg bij de camping, uitgezwaaid door een grote groep. Het avontuur was begonnen!
In ongeveer 45 minuten reden we naar de kathedraal van Auch en toen de klok negen sloeg reden we precies het plein van de kathedraal op. Opnieuw werden we opgewacht door de groep. Erg leuk! Zelfs de pers was aanwezig. Na opnieuw wat foto’s en film gemaakt te hebben reden we weg. Het was een prachtige tocht en het weer viel nog redelijk mee: wel af en toe een hoosbui, maar niet continue gelukkig. Rond 12.30 kwamen we aan bij ons lunchafspraak: Chateau Le Haget. Wat een luxe! Na de schoenen te hebben afgespoeld mochten we boven eten: er stond taart, koffie, brood en vele soorten kaas, fantastisch! Ook daar werden we verwelkomd door een hele groep, super! John probeerde een foto te maken en ondanks de goede instructie van het thuisfront vielen de batterijen eruit voordat de foto gemaakt kon worden ;)) Helaas dus.
Na een uurtje zijn we weer verder gereden. Dat was nog niet eenvoudig, want het kwam met bakken uit de lucht! En Remo had bovendien nog een lekke band! Toen dat was geplakt zijn we weer verder gereden. Het was een glooiend geheel en het topppunt was een steil stuk met alleen modder. Jitske’s fiets loop na twee meter al vast, terwijl de rest gewoon doorraced. Hoe kan dat toch elke keer?! Na wat geploeter er toch gekomen en toen volgde de afdaling… die hebben de meesten toch maar lopend gedaan, want steil en spiegelglad. Voor de rest was het goed door te fietsen en het steilste stuk was gelukkig op het asfalt. Rond 16h45 kwamen we onder de modder aan op camping Du Lac en ook daar stond zelfs nog een aantal mensen om ons te verwelkomen. We hadden 68,9 km gereden, gem 12,1/uur en hebben 5h43 werkelijk gefietst en hebben plm 4900 kcal verbrand. De eerste etappe zat er op! Missie volbracht! De fietsen én de fietsers zaten onder de modder en hebben eerst de fietsen afgespoeld en daarna konden we heerlijk douchen. Niet echte pilgrims, maar wel heerlijk! En de pater had ons tenslotte gezegd: accepteer alles zoals het komt en dat hebben we in dit geval met volle overtuiging gedaan!";titreDescript[3] = "Dag 2 : Marciac >> Morlaàs";contenuDescript[3] = "
21-09-09
Bonjour allemaal,
Ons dagelijks budget is maximaal 30 € per dag per persoon, Rene en Rijna onze begeleiders hadden met de eigenaar van Camping du Lac het op een akkoordje gegooid en voor 30 € een warme hap (lasagne + frites wijn en koffie toe) een prima bed en de volgende ochtend ontbijt afgesproken.
Ware luxe gewoon en we konden dan ook met frisse tegenzin de dag beginnen (het had de hele nacht geregend). Om 9 uur vertrokken we, meteen hadden we twee tegenvallers, onze oudste deelnemer was het baggeren zat, hij zag het niet zitten om een tweede dag door de prut te rijden en besloot om via de weg naar camping Talouch terug te rijden.
Alle argumenten om hem over te halen mochten niet baten en tevens regende het ook nog steeds pijpenstelen.
Gelukkig viel het wat prut en regen betreft allemaal erg mee, de regen stopte na de eerste heuvel, het bleef echter overal wel erg nat en glibberig.
We vonden het allemaal wel erg zwaar, dus we pasten ons tempo hiervoor aan en we genoten van het droge weer, de fantastische afdalingen ondanks de kleine valpartijen zonder schade.
Met een Spaanse pelgrim hebben we onze middagmaaltijd midden in de natuur aan de oevers van een rivier mogen nuttigen.
Toen begon pas het echte werk: honderd meter dalen (geweldig) toen meteen weer honderd meter steigen (kloten), in een tiental kilometers tijd hadden we bijna een kilometer hoogteverschil weggetrapt en hebben we de Gers definitief de rug toegekeerd en zaten we dus onder de rook van de Pyreneeën.
Om 4 uur kwamen we in Morlaas aan en Rene en Rijna hadden weer een camping gevonden met 8 slaapplaatsen, de overige pelgrims moeten dus op een slaapmatjes op de grond.
We namen hier wel genoegen mee, het alternatief was 20 kilometer verder fietsen, voor ons helaas geen optie. Onze begeleiders tekenden voor een hotelkamer, zodat iedereen weer op goede manier kan slapen.
Vandaag hebben we 63,5 km gefietst , een gemiddelde van 12,7 k.m. per uur en totaal 4 uren 59 minuten en 34 sec in beweging geweest en 3500 Kcal verstookt. In tegenstelling tot gisteren (drie lekke banden) vandaag geeneen, maar wel wat stops op de kettingen te smeren. Voor de rest een superdag en de goden waren ons goed gestemd!
John Leinweber.
23-09-09
De vierde dag is aangebroken!! Dit gaat de dag van de klim worden,namelijk het beklimmen van Col du Somport.Dit zal klimmen,klimmen en nog eens klimmen worden wel 30 km lang.!
Nadat wij gisteren een prima pasta maaltijd van Rene en Rijna hebben voorgeschoteld gekregen, onder het motto veel pasta, veel koolhydraten,en dus veel energie voor de dag van vandaag. Natuurlijk ook vroeg naar bed om vervolgens naar het klokconcert van de kerktoren tegenover ons ¨hotel¨ te gaan liggen luisteren. Gelukkig hield het gebengel al om tien uur op en kon niets een goede nachtrust meer in de weg staan.
Vijf voor zeven zacht en discreet meld mijn wekker zich, nog even bijkomen,wakker worden en al het commentaar van Arnold Paul en Carlo aanhoren waarom ik in godsnaam al om vijf voor zeven de wekker zet !!
Graag had ik dit uitgelegd, echter ik werd ruw verstoord door het gebengel van de kerkklok die het hele hotel op zijn grondvesten deed schudden.
Negen uur de start, wij gaan op weg het gaat gebeuren!! Allemaal vol verwachting beginnen wij aan een rustig begin van deze etappe. Na zo´n 10 km merk je al dat er een lichte klim onstaat en voordat wij er eigenlijk erg in hebben gaat het berg opwaarts. Ik meld mij bij Arnold en geef aan dat het wel mee valt, rustig aan maar maat het ergste moet nog komen was zijn commentaar en weg was hij weer om onverstoord op kop te rijden.
Na korte tijd wordt de groep toch uit elkaar gereden en is Frans als eerste aan de horizon vertrokken samen met Gijsbert en Martijn. De klim wordt zwaarder en zwaarder, maar is eigenlijk prima te doen.
Bij de nieuw gebouwde tunnel splitst de weg zich. Wij nemen de oude route naar boven.
aangespoord door Rijna en Rene begint ieder van ons in zijn eigen tempo aan de laatste 9 km van de klim. Het weer is prachtig, omgeving geweldig en wat is het heerlijk om zo nu en dan even een foto te maken om weer enig gevoel in het getergde zitvlak terug te krijgen.
Na goed anderhalf uur zijn wij boven op de grens met Spanje wordt ieder van ons toegejuigd een aangespoord om vooral nog even extra aan te zetten. Heerlijk rust, koffie en bijkomen van een geweldige prestatie.
Rest ons een afdaling van een kleine 30 km over de weg. Heerlijk even geen pijn in mijn re...t. Jongens hoe snel gaan wij nu? 60 km/uur wordt makkelijk gehaald in de afdaling.
Op Arnold zijn voorstel moesten wij even van de weg als wij bij een klein dorpje aankwamen, Dit was geweldig. 10 bezweten en vieze mannen en 1 vrouw die door een dorpje reden en daar de siesta rust verstoorde.
Op 15 km van de finish kreeg Arnold weer die blik in zijn ogen, die blik waarvan je weet wij worden weer afgebeuld. Hij zag namelijk een prachtig paadje. Nog voor wij on s realiseerde wat er gebeurde was hij al verdwenen en bleven wij met een kopgroep van 6 over.
Niet erg, geen hobbels meer alleen nu nog maar mooi asfalt. O zo goed voor mijn zitvlak.
Om half drie reden wij Jacca binnen en na even zoeken vonden wij ons onderkomen voor de nacht. een oud ziekenhuis midden in de stad. Helaas was het nog tot vier uur gesloten en moesten wij voor straf maar een serveza op het terras vatten.
Het beloofd een prima verblijf te worden en later heerlijk eten in het prachtige Jacca.
Remo de Wolf
25-09-09
Vandaag de zesde dag, en slotdag, van het eerste deel van het drieluik. Het einddoel is Compostella; het doel van de eerste week, Puenta La Reina in Spanje. Maar wat al snel gebleken is uit deze fantastische homogene, gezellige, sociale maar ook zeker sportieve groep, het gaat niet alleen om het doel, maar zeker ook om de tocht er naar toe. En de tocht was super. Over zeer afwisselend terrein, afwisselend ondergrond en in afwisselende weersomstandigheden. Wat betreft deze zesde dag, ook dit was een tocht door afwisselend terrein, met ook vooral veel afwisseling in de hoogte. De hele dag op en af, de hoogtemeter van Arnold leek net een rollercoaster.
S Ochtends werden we wakker in Sanguesa, waar de ontbijttafel wederom klaar stond. Gedekt en voorbereid door Rijna en Rene. Ondanks de heldere nacht, dat beloofde een frisse start gevolgd door een warme dag, was het nog donker. Ondanks het ontbreken van licht in het toiletgebouw heeft Arnold op de tast de wc ingezegend. Na het ontbijt en het smeren van het brood voor de lunch, konden we op pad. Maar niet voordat we de ochtend foto hadden geschoten. En ook deze ochtend was het team weer 24 sterk. 11 fietsers, 11 rustig wachtende fietsen, klaar voor een nieuwe dag en 2 in het begeleidende team, die uitzagen na frisse lucht. De 11 ruim gebruikte shirts waren weer op pad. Nou ja, nadat Gijsbert bij voorbaat een rustmoment had ingebouwd.
Om maar direct de dag een stempel te geven, een lastige tot zware dag. Waarom? Omdat wellicht mentaal het aftellen was begonnen, danwel het gevoel van de finish kwam boven drijven of dat het toch maar 52 kilometer waren. Met een uitloop na een ruime 60 kilometer. Vanuit Sanguesa werd er direct geklommen en dat moesten we ook lang volhouden. Uiteraard hielden we dat ook allemaal vol. Al duurde het deze dag bij de meeste in het team langer om soepel te worden. Carlo maakte een buiteling, nadat hij voor Jitske moest remmen, waarbij hij zijn eigen fiets inhaalde en de rest van de dag met een pijnlijke pols reed. Maar door troostende worden van de dokter en een zalfje van apotheek Christiaan, knokte Carlo zich verder. Pijn in de pols haalt wel de gedachte van de benen af.
Ook Gijsbert werd de juiste richting gewezen door zijn 10 fans, waarbij hij met fiets en al een aantal meters naar beneden ging. Gelukkig niets aan mens, paard en fiets. Dan noemen we verder niet de bijna valpartijen. Wel kunnen we concluderen dat de kracht is opgebouwd in de laatste dagen, maar de concentratie wordt steeds lastiger. En dat terwijl er veel single-tracks waren. Smalle technische paden, waarbij continu stenen en bomen ontweken moesten worden. Daarnaast ging het pad op en neer, waarbij de concentratie weer belangrijk was.
Na de start om negen uur moesten we wederom tot 12 uur wachten voor de eerste bak koffie. Ook na een week pelgrimbestaan, is koffie nog steeds nodig. In een typisch Spaans plaatsje, waar de tijd lang heeft stil gestaan en de enige bar naast de kerk en uiteraard bovenop een heuvel is gelegen. Kortom na wederom een steile klim eindelijk koffie en lunch. Na de lunch hadden we nog zo’n 30 kilometer weg te trappen. Na een goed bedoelde aanwijzing reden we volkomen verkeerd. We kwamen wel Ed en Gre van camping Talouch tegen en een stevige heuvel van 10% om de route weer terug te vinden. De laatste 15 kilometer bestonden uit doorbijten en uitfietsen. Om uiteindelijk in Puenta la Reina uit te komen, waar Rene en Rijna niet in het oude centrum maar boven op een heuvel een goed onderkomen hadden gevonden. Ook deze heuvel werd moeiteloos overwonnen, om deze week in stijl af te ronden en het op ons wachtende biertje te kunnen vatten. Vandaag hebben we 62,3 kilometer gereden. 11,6 gemiddelde snelheid behaald en in 5.22 uur hebben we die weggereden. Verbruikcijfers 3300 Kcal.
Wat denken jullie, zes dagen gereden, zes verhalen en als toetje morgen een slotverhaal.
Martijn van Nugteren.";titreDescript[8] = "Dag 7 : Terugreis";contenuDescript[8] = "26-09-09
Het was nog voor zevenen toen de eerste wekker afliep, jeetje wat een klere ding, we lagen voor mijn gevoel nog maar net te slapen. Want het was voor ons doen nog laat geworden gisteravond, na een paar biertjes hebben we heerlijk gegeten en al snel zaten we weer met z’n allen in de kantine aan een afzakkertje, we hoefden tenslotte niet meer te fietsen dus een beetje ontspanning kon er wel af. Waar we echter geen rekening mee hadden gehouden was dat de alcohol in een vermoeid lichaam wel twee keer zo hard aankomt en dat bij meerdere deelnemers goed was te merken. De stemming zat er goed in en de sterke verhalen kwamen los, al onze belevenissen passeerden weer de revue en de ene wist het nog mooier te vertellen dan de ander.
Om elf uur werd er niet meer getapt en moest iedereen naar bed, maar we moesten wel stil zijn want veel pelgrims lagen al in bed. Kan je begrijpen 11 mountainbikers die de klus er op hebben zitten en nog lang niet moe zijn stil naar bed? Het duurde niet lang of we hadden al twee waarschuwingen te pakken en bij de derde waarschuwing konden we vertrekken, gelukkig is het niet zo ver gekomen.
Tijdens en na het ontbijt hebben we ons aan de aanwezige pelgrims verontschuldigd en deze hadden gelukkig begrip voor de situatie. Met pijn in ons hart hebben we ze uitgezwaaid, zij die tot Compostelle moesten hebben nog minstens een maand lopen voor de boeg. Wij moeten wachten tot volgend jaar voor onze tweede etappe, met tegenzin stapten we in de busjes en kwamen zonder problemen op de camping terug.
Daar hadden de achterblijvers een prachtige verrassing voor ons in petto, de hele entree hing vol met gekleurde ballonnen en aan de voorkant van de bar/restaurant/receptie hing een twintig meter groot spandoek, waarop ze duidelijk lieten blijken dat ze ontzettend trots op ons waren. Wat een prachtig onthaal, nadat we bijna dood waren geknuffeld hebben we ons te goed gedaan aan de hapjes en drankjes.
Als laatste ’s avonds nog een afsluitmaaltijd, voordat iedereen ging zitten eten hebben we als eerste Rene en Rijna nog eventjes extra bedankt en in het zonnetje gezet, natuurlijk hebben we Cor en Gitta (onze chauffeur van de tweede auto + aanhanger) en Ed en Gré (bagage) niet vergeten. Ook Arnold en Sander kregen van de groep een compliment, Arnold voor zijn enthousiasme en inzet en Sander voor de internet sites, de vertalingen e.d.
De te snel voorbij getrokken week hebben we afgesloten met het bekijken van de gemaakte films en foto’s, het blijft een ongelooflijk mooi avontuur.";