Auch - Compostelle : supporting diabetes !

26-09-09
Het was nog voor zevenen toen de eerste wekker afliep, jeetje wat een klere ding, we lagen voor mijn gevoel nog maar net te slapen.  Want het was voor ons doen nog laat geworden gisteravond, na een paar biertjes hebben we heerlijk gegeten en al snel zaten we weer met z’n allen in de kantine aan een afzakkertje, we hoefden tenslotte niet meer te fietsen dus een beetje ontspanning kon er wel af. Waar we echter geen rekening mee hadden gehouden was dat de alcohol in een vermoeid lichaam wel twee keer zo hard aankomt en dat bij meerdere deelnemers goed was te merken.  De stemming zat er goed in en de sterke verhalen kwamen los, al onze belevenissen passeerden weer de revue en de ene wist het nog mooier te vertellen dan de ander.
Om elf uur werd er niet meer getapt en moest iedereen naar bed, maar we moesten wel stil zijn want veel pelgrims lagen al in bed. Kan je begrijpen 11 mountainbikers die de klus er op hebben zitten en nog lang niet moe zijn stil naar bed? Het duurde niet lang of we hadden al twee waarschuwingen te pakken en bij de derde waarschuwing konden we vertrekken, gelukkig is het niet zo ver gekomen.
Tijdens en na het ontbijt hebben we ons aan de aanwezige pelgrims verontschuldigd en deze hadden gelukkig begrip voor de situatie. Met pijn in ons hart hebben we ze uitgezwaaid, zij die tot Compostelle moesten hebben nog minstens een maand lopen voor de boeg. Wij moeten wachten tot volgend jaar voor onze tweede etappe, met tegenzin stapten we in de busjes en kwamen zonder problemen op de camping terug.
Daar hadden de achterblijvers een prachtige verrassing voor ons in petto, de hele entree hing vol met gekleurde ballonnen en aan de voorkant van de bar/restaurant/receptie hing een twintig meter groot spandoek, waarop ze duidelijk lieten blijken dat ze ontzettend trots op ons waren. Wat een prachtig onthaal, nadat we bijna dood waren geknuffeld hebben we ons te goed gedaan aan de hapjes en drankjes.
Als laatste ’s avonds nog een afsluitmaaltijd, voordat iedereen ging zitten eten hebben we als eerste Rene en Rijna nog eventjes extra bedankt en in het zonnetje gezet, natuurlijk hebben we Cor en Gitta (onze chauffeur van de tweede auto + aanhanger) en Ed en Gré (bagage) niet vergeten. Ook Arnold en Sander kregen van de groep een compliment, Arnold voor zijn enthousiasme en inzet en Sander voor de internet sites, de vertalingen e.d.
De te snel voorbij getrokken week hebben we afgesloten met het bekijken van de gemaakte films en foto’s, het blijft een ongelooflijk mooi avontuur.